روان درماني، شيوه‌اي درماني مستقل از عوامل بيولوژيک است که در بيماري‌هاي روانپزشکي مختلف بسته به شرايط بيمار و بيماري مورد استفاده قرار مي گيرد و انواع گوناگون دارد.
دکتر همايون اميني، متخصص روانپزشکي و عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي تهران در گفت وگو با ایسنا، روان درماني به گروهي از روش‌هاي درماني اطلاق مي‌شود که در آن براي درمان بيماران روانپزشکي مستقيماً از عوامل بيولوژيک (مثلاً دارو و الکتروشوک) استفاده نشود. اين تعريف، بسيار وسيع روان درماني است و در واقع در تعريف وسيع آن چيزي که با صحبت بين روان درمانگر و بيمار صورت مي گيرد و در جهت درمان بيمار استفاده مي‌شود تحت عنوان روان درماني خوانده مي‌شود.
وي ادامه داد: معمولاً زماني که از روان درماني صحبت مي‌شود منظور روان درماني تحليلي يا روان درماني‌هاي مبتني بر روان درماني پويا است. اين گروه خاص از انواع روان درماني بر نظريات فرويد در مورد ذهن خودآگاه و ناخودآگاه استوار است. پس در تعريف باريک روان درماني، بيشتر آن دسته از روان درماني هاي پيرامون روانکاوي مدنظر است.
اين متخصص روانپزشکي در ادامه افزود: از ديگر شاخه‌هاي روان درماني مي توان از شناخت درماني و رفتار درماني نام برد.
وي درخصوص موارد استفاده از روان درماني گفت: بسته به نوع بيماري و شرايط بيمار از لحاظ تحصيلات، سن و حتي وضعيت اجتماعي و اقتصادي روش هاي متفاوتي از روان درماني مورد استفاده قرار مي گيرد و نمي توان براي همه بيماران نسخه واحد پيچيد، براي مثال در افسردگي عموماً از روان درماني شناختي يا روان درماني‌هاي بين فردي استفاده مي‌شود ولي در وسواس ما عموماً از رفتار درماني استفاده مي کنيم.
اين عضو هيأت علمي دانشگاه علوم پزشکي تهران در مورد ميزان کارآيي اين روش در مقايسه با روش‌هاي بيولوژيک تصريح کرد: اين مساله به بيمار و شرايط بيمار بستگي دارد. براي مثال در اختلالات روان پريشي (سايکوتيک) و دوقطبي معمولاً درمان ابتدايي و اصلي دارويي است و در زمان فروکش کردن علايم حاد از بعضي از انواع روان درماني استفاده مي شود ولي در بعضي موارد ديگر همچون فوبياها (ترس‌هاي بي مورد) بعضي از روان درماني‌ها همچون رفتار درماني در مرتبه اول قرار مي‌گيرند.

 

سلامت نیوز